Na een val tijdens het turnen brak ik mijn rug en liep ik een incomplete dwarslaesie op. In het revalidatiecentrum ontdekte ik opnieuw wat mijn lichaam aankon en vond ik rolstoelbasketbal — een sport waarin ik weer energie en teamgevoel voelde. Wat als revalidatie begon, groeide uit tot een topsportcarrière als teamcaptain van TeamNL, met wereldtitels en Paralympisch goud na jaren van trainen, twijfelen en steeds weer opstaan.
Veerkracht is niet terugveren naar wie je was, maar groeien naar wie je kunt worden.
Die gedachte neem ik mee in alles wat ik doe. Terwijl mijn sportcarrière groeide, groeide ook mijn gezin, en als moeder van vier kinderen zoek ik elke dag naar balans tussen topsport, familie en mijn mentale gezondheid.
Daarom wil ik niet alleen mijn medailles delen, maar vooral de weg ernaartoe: het opnieuw leren vertrouwen op mijn lichaam, de keuzes die horen bij een leven vol sport en gezin, en de mentale groei die daarbij komt kijken. Ik hoop dat jongeren, mensen met een beperking en ouders herkenning of hoop vinden in mijn verhaal, want die ene gedachte over veerkracht vormt nog steeds de rode draad in alles wat ik doe.
-Carina de Rooij
Momenten van twijfel, groei en doorzettingsvermogen vormen samen het fundament van mijn reis. Wat je ziet is de kracht die ontstaat wanneer je blijft bewegen, ook als het leven een andere richting kiest.
In 1999 veranderde mijn leven in één seconde toen ik tijdens een turntraining viel, mijn rug brak en een incomplete dwarslaesie opliep. De periode die volgde — bijna een jaar revalidatie in De Hoogstraat — dwong me om opnieuw te ontdekken wie ik was en wat mijn lichaam nog kon.
In Londen wonnen we brons. Voor mij was dit mijn eerste Paralympische medaille, en het bevestigde dat we niet alleen konden meedoen, maar ook écht konden presteren op het hoogste podium.
In Hamburg werden we wereldkampioen. Deze titel betekende enorm veel, omdat we jarenlang nét geen goud haalden. Dit voelde als een echte doorbraak.
Tokyo was een absolute mijlpaal: onze eerste Paralympische titel. Na jaren van bouwen, vallen, opstaan en groeien stonden we eindelijk bovenaan.
In Dubai werden we opnieuw wereldkampioen. Het voelde alsof we onze plek aan de top definitief hadden verankerd.
In Parijs wonnen we opnieuw Paralympisch goud. Dat ik daarbij ook vlaggendrager mocht zijn van de Nederlandse delegatie, voelde als een enorme eer en een erkenning voor mijn hele sportieve reis.